De drijfveer

De Saphan-Mon, de langste handgemaakte houten brug van Thailand, verbindt Wangka Village en Sangklaburi. Een wandeling over deze brug is een ware sensatie, vooral door de ontelbare verbindingen van onderdelen van deze brug. Echt vakwerk!
Het grootste deel van de bewoners van deze dorpjes zijn vluchtelingen uit Birma.
In de buurt van deze brug is Whispering Seed gevestigd, het opvangproject voor Birmese weeskinderen dat ik financieel steun en waar ik, een paar weken per jaar, als vrijwilliger werk.

Saphan-Mon is mijn favoriete plek: verbinding in optima forma!
De brug symboliseert mijn werk, mijn missie. De brug:

• maakt contact;
• zorgt voor beleving;
• verbindt en
• overbrugt.

En dat alles vanuit een zeer stevige basis, een solide fundament.

In 2006 ontdekte ik Thailand. De schoonheid van dit land, de grote harten van de Thai, de eenvoud van hun levenswijze, de grote problemen aan de grens met Birma, het heeft mij gegrepen. En het laat mij ook niet los!
Samen met mijn geliefde bezocht ik een prachtig klein opvangproject voor Birmese en Thaise kinderen aan de grens met Birma, West Thailand, in de buurt van Sangkhla Buri.
Zeer onder de indruk van het grote idealisme van Jim, een Amerikaan, die sinds 2002 werkt aan dit project. Hij biedt een echt thuis en een liefdevolle opvoeding, aan een groep van 6 tot 10 kinderen. Ze leren, spreken Thais, Birmees en Engels, spelen, lezen, eten en zijn gezond. En dat allemaal in het oerwoud! Jim en de vrijwilligers bouwen en verbouwen alles zelf. Het is ongelofelijk als je het ziet. Na een korte wandeling door het oerwoud en wadend door de rivier kom je bij hun farm, hun thuis. Lemen huizen. Jim wilde, zo dicht mogelijk bij de grens, vlakbij hun eigen land, zo ver mogelijk van de toeristen, deze kinderen op deze manier opvangen. En het lukt hem.